หลังจากมีน้องชายน้องสาวฝาแฝดให้ดูแล มาโกโตะก็ไม่ใช่คนขี้แยอีกแล้ว

 

                จะว่าเพราะความเป็นพี่คนโต? ก็คงแบบนั้น  แต่พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ไม่เห็นเจ้าคนอ่อนแอ ชอบทำหน้าแหยเพื่อนเลยชอบแกล้ง แค่หกล้มก็ร้องไห้อีก มาโกโตะวัยป.5ที่เขาเห็นอยู่นี้คงจะเป็นตัวอย่างของ "เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน" อย่างที่คุณยายของเขาชอบพูดบ่อยๆ

 

                เจ้าตัวสูงนำเขาไปแล้ว ท่าทางดูสงบเสงี่ยมขึ้นมาก อีกทั้งความอัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นการพยายามให้น่าหมั่นไส้ สรุปก็คือวางตัวดี แม้จะไม่ได้โดดเด่นก็จริง แต่ก็ยังไม่เคยได้ยินใครว่าร้ายให้มาก่อน  เขาเองซะอีก เมื่อวานตอนทำเวร กำลังไปจะไปล้างผ้าถูห้องที่ห้องน้ำก็ได้ยินเพื่อนคุยกันว่า นานาเสะน่ะ เก่งไปซะทุกอย่างก็จริงแต่มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี ทาจิบานะที่ชวนคุยอยู่ข้างเดียวน่าสงสาร ไม่รู้เป็นเพื่อนกันได้ยังไง

 

                เขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรและจนตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน

 

                นั่นจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสนใจมาก่อน เพราะมาโกโตะไม่เคยว่าอะไรเลย ที่บ้านก็ไม่เคยว่าอะไรเลยที่เขาเป็นแบบนี้พอเขาเอาเรื่องนี้ไปถามยาย ยายก็ยิ้มหึๆ ลูบหัวเขา แล้วก็บอก "ฮารุกะไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ก็เป็นเด็กดีมาก ยายพอใจแล้ว" ถึงจะว่าแบบนั้นเขาก็ยังค้างคาอยู่ มันตีกันระหว่างความขุ่นข้องว่าเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว อย่ามาว่ากันซะให้ยากกับความลังเลว่าหรือจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ลองเปลี่ยนตัวเองบ้างดีไหม

 

                คิดไปคิดมาเขาก็ว่าไร้สาระ เลิกคิดดีกว่า

 

                ประจวบพอดีกับที่อาจารย์สอนจบ คาบต่อไปเป็นวิชาศิลปะ งานวันนี้เป็นวาดรูปสถานที่ในโรงเรียนตามใจฉัน ทุกคนพากันถือกระดานกับกล่องอุปกรณ์ลงไปเจออาจารย์ที่ชั้นล่าง แป๊บๆก็แยกย้ายกัน เขากับมาโกโตะเลือกไปที่สนามหลังโรงเรียน วันนี้อากาศสดใส ต้นไม้ที่แตกกิ่งใบสีเขียวบนน่านฟ้าสีครามพร้อมกับก้อนเมฆขาวๆก็น่าพึงใจอยู่

 

                พอนั่งลงปุ๊บเขาก็เริ่มวาดไปเรื่อยๆ เหมือนเขาจะไม่รู้สึกถึงอะไรอีก จนมาโกะโตะแตะที่หลังเบาๆบอกว่าหมดเวลาแล้ว ตอนกำลังเดินกลับไปด้วยกัน มาโกโตะก็เอาแต่ชมรูปของเขาใหญ่ เขาตอบแค่ 'อืม' ไปตามปกติ ก่อนจะคิดไปถึงเรื่องที่คาใจอยู่จนเมื่อเที่ยง

 

                "เป็นอะไรเหรอ?" หลังๆมานี้พอมาโกโตะถามแบบนี้ทีไร เขาจะสบายใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ คล้ายกับคิดไปว่าจะพูดอะไรก็ได้ มีคนพร้อมจะฟังอยู่

 

                เขาเงียบอยู่สักพักกว่าจะยอมพูด "นายมีอะไรไม่พอใจฉันไหม"

 

                "หา?" อย่างที่คิด มาโกโตะทำหน้างง "ยังไงนะ?"

 

                "อย่างเวลาที่นายพูดๆ แล้วฉันตอบแค่ 'อืม' "

 

                ทั้งที่เขาค่อนข้างกังวลเรื่องคำตอบแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มซะอย่างนั้น

 

                "ถึงฮารุไม่พูดมันก็เขียนอยู่บนหน้านะ ดูออกง่ายจะตาย"

 

                "ฮะ?"

 

                "เอาเป็นว่าฮารุที่เป็นแบบนี้ฉันโอเค"

 

                เท่านั้นเขาก็โล่ง ความกังวลที่เคยมีถูกกลบฝัง พอชักจะเขินกับเรื่องที่คุยมาก็เบือนหน้าหนีไปมองอีกฝั่ง

 

                "แล้วฮารุล่ะ มีอะไรไม่พอใจฉันไหม"

 

                "ไม่นี่" หันมาตอบแบบไม่ต้องคิด

 

                "เหรอ ฮะๆ แต่ฉันน่ะอยากจะแข็งแรงขึ้นกว่านี้อีกล่ะ"

 

                คงเห็นเขาทำหน้าฉงน มาโกโตะเลยพูดต่อไป "อยากเป็นคนที่พึ่งพาได้กว่านี้น่ะ"

 

                ถึงจะพูดด้วยหน้ายิ้มๆ แต่แววตานั้นก็แฝงความมุ่งมั่นลึกๆเอาไว้

 

                เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจริงๆน่ะแหละ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจ

 

                ชั่วขณะนั้นเองที่คิดขึ้นมาว่า ถึงแม้ต่อไปจะมีอะไรเปลี่ยนไปอีก ทั้งตัวเขา ทั้งมาโกโตะเอง แต่ถ้าคุยกันได้แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงดีไม่น้อย

 

                ขอแค่ไม่กี่เรื่องที่จะไม่เปลี่ยนไป...

 
 
 
 
สวัสดีค่ะ ฟิคเรื่อยๆมาเรียงๆอีกแล้ว
 
เหมือนเคยพูดไว้สักที่ว่าอยากเปลี่ยนไปเขียนอะไรเร้าใจบ้าง แต่ฟิคต่อมาก็แบบเดิม กร๊ากกก TwT
 
เอาจริงๆช่วงนี้วางแผนจะเขียนAU ฟิวเจอร์ฟิชค่ะ แต่แค่เรื่องระบบตำรวจของสังกัดรินจังนี่ก็ลังเลแล้วว่าจะเขียนยังไงดี พรากส์ //หนทางยังอีกยาวไกล
 
ฟิคนี้เขียนเพราะเห็นแฟนอาร์ตเด็กประถมมกฮร.ในทวีตแล้วว่าน่ารักมาก อยากจะเขียนมาโกะที่โตขึ้นเพราะอยากดูแลฮารุ แต่สุดท้ายมาลงอีหร็อบนี้ ตลกตัวเองเหมือนกัน 
 
สรุปว่าก็ยังคงชอบคู่นี้อยู่ ตราบใดที่ชอบอยู่ก็คงหาอะไรเสพไปเรื่อยๆ พอหาไม่เจอก็เลยผลิตเองราวๆนั้นค่ะ 555
 
ขอให้เรื่องหน้าหลุดจากบ่วงความเรื่อยๆเรียงๆด้วยเถอะ =w="
 

Comment

Comment:

Tweet

เอร๊ยย มาอีกแล้ว ชอบ ความจริงเราชอบพล็อตเรียบๆแบบนี้มากกว่านะ มันสื่อเรื่องราวได้มากกว่า น่ารักดีด้วย ไม่ต้องเรื่องเยอะก็กระแทกอารมณ์ได้

จะบอกว่าสองฟิคล่าสุดไม่ขึ้นในแท็ก makoharu แหละ ต้องตามเข้ามาเช็คเองถึงนี้ 555

#5 By nanase (87.173.67.38|87.173.67.38) on 2015-04-27 01:42

  เขียนได้น่ารักมากเลย

#4 By MapleTree on 2015-04-22 07:36

เรียบๆแบบนี้ก๊าวดีออกนะคะคุณอีฟ ////////
 "ถึงฮารุไม่พูดมันก็เขียนอยู่บนหน้านะ ดูออกง่ายจะตาย" >> ชอบตรงนี้มากค่ะ สมเป็นตายายดีจริงๆค่ะ
ไว้จะรอAUนะคะ 5555555

#3 By Indigo (171.100.205.220|192.168.182.200, 171.100.205.220) on 2015-04-21 23:42

น่ารักมากเลยค่ะ เรื่องเรื่อยๆแต่แฝงความน่ารักแบบนี้เราว่าก็ให้อารมณ์อีกแบบ ไม่ต้องดราม่าชีวิตตายายแบบนี้ล่ะค่ะ อบอุ่นหัวใจดี