[Free!FanFic] The Maze (MakoHaru)

posted on 16 Feb 2015 23:55 by project0

         

   ราวๆ ป.3-ป.4 นี่ล่ะมั้งที่เขาเริ่มรู้สึกยินดีกับการที่สามารถกล่อมให้อีกฝ่ายทำตามที่ตัวเองคิด

 

                มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แค่ว่าฮารุกะหกล้มในคาบพละแต่ก็ดึงดันจะแข่งต่อเพราะไม่อยากแพ้เพื่อนฝั่งตรงข้ามที่มาพูดข่มไว้ แผลไม่ได้ร้ายแรงก็จริง แต่ถ้ายิ่งขยับก็จะแย่เข้าไปอีก

 

                ดื้อมาก เป็นนิสัยที่เขารับรู้มาแต่ไหนแต่ไร ฮารุเป็นคนเข้มแข็งและเก่งไปซะทุกอย่าง  เจ้าตัวเคยชินกับการที่ทำอะไรก็เป็นฝ่ายถูกและผลลัพธ์ดี ศักดิ์ศรีจึงเป็นอะไรทีฮารุให้ความสำคัญ ใครข่มเป็นไม่ได้

 

                แต่ก่อนเขาไม่คิดอะไร คิดแค่ชื่นชมหลงใหลในตัวอีกฝ่ายที่ยื่นมือช่วยเหลือเขาบ่อยๆทั้งที่ตัวเขาเองเป็นคนอ่อนแอ เขาอยากให้ฮารุชอบ ไม่อยากทำให้รำคาญหรือคิดว่าการอยู่กับเขาเป็นเรื่องน่าเบื่อ เพราะงั้นถึงได้ตามใจมาตลอดทุกอย่าง กระทั่งของที่เขาว่าชอบมากมาย หากฮารุต้องการ เขาก็ยกให้ได้

 

                แต่มาวันนี้เขาเริ่มเข้าใจ คนคนนี้รั้นเกินไป ยอมหักไม่ยอมงอ กับแค่เรื่องเล็กน้อยถ้าไม่ปรามๆให้อยู่บ้าง วันข้างหน้าอาจจะหักไปจริงๆ

 

                "ฮารุจัง อย่าฝืนเลย" เขาพูดเสียงน่าสงสาร "เดี๋ยวถ้าล้มไปอีกจะยิ่งแย่เอานะ"

 

                "แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก" น้ำเสียงเด็ดขาด พร้อมกับกำลังผูกเชือกรองเท้า ไม่ฟังใครเลยจริงๆ เขาได้แต่พ่นลม ดูท่าจะมาประนีประนอมเนิบๆนาบๆคงไม่ไหว

 

                "เข่าเจ็บแบบนี้ ลงสนามไปก็วิ่งได้กะเผลกๆนะ เผลอๆจะทำทีมแพ้ ทาเคดะทีมตรงข้ามคงจะยิ่งข่มนายไปอีก" เขามองมือที่เมื่อครู่ผูกเชือกอยู่ บัดนี้หยุดชะงัก แสดงว่าได้ผลอยู่บ้าง เขารีบตบที่ไหล่ เรียกให้คนรั้นดูสถานการณ์ตรงหน้า "เห็นไหม เพื่อนเราก็ไม่แย่เท่าไหร่หรอก" ซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

 

                ฮารุกะนั่งนิ่ง สีหน้าเศร้าหมองลงนิดๆ "เหรอ...งั้นก็ได้"

 

                มาโกโตะยิ้ม แทนที่จะเสียใจแทนเพื่อนที่อยากลงแต่ลงไม่ได้ ภายในใจตอนนี้เขากลับลิงโลด นึกชมตัวเองอยู่ไม่น้อยที่จับจุดได้จนอีกฝ่ายเอ่ยปากยอม

 

                แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้รู้เลย ไม้แกร่งตนนี้ช่างเปราะบางนัก คนที่เคยเชื่อว่าตัวเองมีความสำคัญมาตลอด พอมาวันหนึ่งที่เห็นว่าตัวเองไม่ได้สำคัญจนใครต้องมาพึ่งพิงขนาดนั้นแล้ว มันก็เริ่มแตกและอ่อนยวบลงไปมาก นั่นเป็นสิ่งที่เขาสัมผัสได้หลังจากนั้นอีกหลายปี

 

                มาจนปัจจุบัน  เขารู้นิสัยของเพื่อนสนิทแทบจะทุกอย่าง ใช้มันต้อนอีกฝ่ายให้จนมุมและยอมแพ้มานักต่อนัก ฮารุกะก็ช่างใสซื่อเหลือเกิน ไม่มีเศษเสี้ยวของการตอบโต้หรือคิดแค้น อีกทั้งสีหน้ากึ่งเง้างอนกึ่งผิดหวังนั่นน่ารักน้อยซะเมื่อไหร่ นั่นทำให้เขาได้ใจ จากแต่ก่อนที่ว่าจะทำก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายรั้นไม่เข้าท่า บัดนี้กลายเป็นว่าสนุกสนาน  อยากแกล้งบ้างเสียแล้ว

 

                ตัวเขามัวเมาในเพื่อนสนิทคนนี้เหลือเกิน แรกเริ่มก็หลงใหลอยู่แล้ว พอยิ่งรู้จักก็ยิ่งหลง เหมือนเดินในวงกต

 

                พอรู้สึกตัวอีกที เขาก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของคนในอ้อมแขนเสียแล้ว

 

                อากาศในเช้าวันจันทร์ฝนตก ความเย็นมาพร้อมกับกลิ่นและเสียงฝน แสงอาทิตย์หมองหม่น ทั้งที่เวลานี้ปกติจะมีแสงลอดม่านสว่างจ้า บัดนี้กลับอึมครึมเหมือนตอนเย็น

 

                ไม่บ่อยนักที่จะมีสถานการณ์แบบนี้ ปกติถ้านอนด้วยกันฮารุกะจะตื่นก่อนเสมอ สงสัยเพราะวันนี้อากาศเย็นสบาย ใบหน้าตอนหลับดูกี่ทีก็ว่าน่ารัก ทำเอาเขากระชับอ้อมแขนแล้วซุกหน้าไปบนไหล่ ว่าจะนอนต่อ แต่แล้วแรงผลักที่อกก็ทำแผนล่มจนได้

 

                "ปล่อยเลย อึดอัด"

 

                เขายอม คลายวงแขนออก จ้องมองใบหน้าเพิ่งตื่นนอนที่ติดจะรั้นนั่น

 

                "อากาศเย็นสบายออกนะ ไม่นอนต่ออีกสักหน่อยเหรอ"

 

                "เดี๋ยวต้องทำข้าวเช้าด้วยนี่ จะไปเรียนไม่ทันเอา" เป็นที่รู้กันว่าวันไหนมาค้างด้วยกัน ข้าวเช้าก็จะกินด้วยกัน

 

                "อยากกินไข่หวานจังนะ"

 

                "อื้ม ทำให้ก็ได้"

 

                "งั้นถ้าข้าวเช้าไม่เอาซาบะแต่เป็นเนื้อล่ะ"

 

                ฮารุเงียบ หน้ารั้นกว่าเดิม "ไม่เอา ฉันคิดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เช้านี้จะกินซาบะซอสโชยุ" พอเห็นเขาเงียบ หน้ารั้นๆก็คลายลง "เบื่อซาบะแล้วเหรอ?"

 

                นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าแคร์เขามากมาย  

 

                เขาลูบหัวกลมๆที่คุ้นมือนัก ยิ้มบางๆ "ไม่เบื่อหรอก ซาบะก็ได้ เย็นนี้ก็อยากกินข้าวฝีมือฮารุอีกนะ"

 

                "...ข้าวเย็นอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม" ดวงตาสีน้ำเงินตะแคงมอง จ้องเขาตาแป๋ว อยากจะจับหอมแก้มนัก เอาให้แก้มช้ำ ทำไมนับวันยิ่งน่ารัก

 

                "มูสช็อกโกแลต"

 

                "ช็อกโกแลต? วาเลนไทน์ก็ได้มาเยอะนี่ ยังไม่เบื่อเหรอ?"

 

                "ยังนะ อ๊ะ ว่าไป กล่องที่กินวันก่อนมีจดหมายอยู่ด้วย"

 

                สีหน้าของฮารุกระตุก ดวงตาสีสวยฉายแววระริก เขารู้ดีว่าเพราะอะไร ช็อกโกแลตที่แนบจดหมาย ตอนแรกมันก็อยู่ข้างใน แต่เขาเป็นคนแพลมออกมาให้เอง พนันว่าฮารุจะเห็น

 

                "จดหมายอะไร"

 

                "...ไม่บอก" จบประโยคเท่านั้นแหละเขาโดนทุบอกเต็มรัก ฮารุทำหน้ากระเง้ากระงอด นิสัยขี้หึงของฮารุเป็นสิ่งที่เขาถูกใจ นึกเสียดายที่เพิ่งมาค้นพบเอาช่วงม.ปลาย "ยอมแล้ว ไม่มีอะไรหรอก แค่เขียนแฮปปี้วาเลนไทน์ธรรมดา ตามมารยาทน่ะ"

 

                สีหน้าบึ้งตึงคลายลง "จริงเหรอ?"

 

                "อื้ม แค่อยากเห็นฮารุหึงแค่นั้นแหละ" แม้ความจริงจะไม่เป็นแบบนั้น แต่ก็นั่นแหละ เขาติดอยู่ในวงกตนี้มานานมาก และยังติดอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะหาทางออกเจอ ไม่มีเวลาออกไปข้างนอกแล้วสนใจคนอื่นหรอก พอเจอกันที่มหาวิทยาลัย เขาก็ปฏิเสธไปแล้วเรียบร้อย

 

                "ไม่ได้หึง" เจ้าตัวว่าแบบนั้นแล้วผลักเขาออก รีบลุกขึ้นออกจากห้องไป หูแดงเห็นอยู่ไวๆ เขาได้แต่มองตาม นึกเปรียบเทียบกับเมื่อก่อนที่เขาได้แต่ตามอยู่อย่างเดียว พอวันนี้แสดงออกชัดเจนว่าเท่าเทียมกันมากขึ้น ฮารุสนใจเขามากขึ้น เป็นฝ่ายขยับเข้าหาเขาบ้างแล้ว เขาก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่

 

                คราวนี้ตาฉันบ้างนะ

 

                จะทำให้นายหลงวนเวียนในวงกตที่ฉันสร้าง

 

                วนเวียนในวงกตของกันและกัน ตลอดไป

 
 
 
 
 
 
สวัสดีค่า อัพฟิคอีกแล้ว<<เป็นมนุษย์เวิ่นเว้อ 
 
ชอบมาโกะที่ต้อนฮารุถูกทางตลอดมากๆ ก็เลยเกิดเป็นฟิคนี้ค่ะ <<แต่ชักเบื่อ คราวหน้าว่าจะนำเสนอมุมที่มาโกะรักและยอมฮารุบ้าง(ฮา)
 
เป็นฟิคที่อารมณ์เรื่อยๆ <<แต่งได้แต่แบบเรื่อยๆ พรากกกก ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ก็อยากผลิตพายเรือต่อไปค่ะ(กร๊ากกกก TwT)
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่า :D

Comment

Comment:

Tweet

ตามมาสครีม+กราบเท้าขอบพระคุณงามๆสำหรับฟิคคู่นี้ มันเป็นอะไรที่แรร์มากถึงมากที่สุด ความจริงก็อ่านมาเป็นร้อยฟิคทั้งไทยทั้งอังกฤษแต่อินี้มันหื่นกระหายฟินแล้วฟินอีกยังไม่พอ (แต่ฟิคไทยน้อยจนใจหาย) แถมเพิ่งได้ดูเรื่องนี้เมื่อไม่นาน พออ่านแล้วก็ไม่รู้จะเม้นอะไรเพราะคนแต่งไม่อยู่แล้ว เลยได้แต่ซุ่มอ่านเงียบๆ 99เปอมีแต่ฟิคเก่า เดี๋ยวนี้ไม่มีคนแต่งใหม่แล้ว หาคนคุยด้วยก็ไม่มี //กัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตาตกใน นี่สินะคือเวรกรรมของคนชอบมาอินเทรนที่มันตกไปแล้ว ตามล่าหาฟิคมาโกะฮารุ แต่ละคนก็หายไปจากวงการตั้งแต่ปีสองปีที่แล้ว ดองฟิคยิ่งกว่าไหปลาเค็ม ในที่สุดก็เจอคนแต่งฟิคที่ยังไม่ตาย(?) คืออยากจะบอกว่า......!!!! ชอบมากกกกกกกกก มันเป็นอะไรที่อร๊างมาาากกกกก น่ารักเกินไปแล้ววว //เป็นหนักแล้วค่ะ ออกทะเลไปสู่ความฟิน
คือแบบเป็นฟิคง่ายๆให้ความรู้สึกนุ่มนิ่ม ภาษาก็สวย ไร้คำผิด อ่านกี่ทีๆก็หมั่นเขี้ยวทั้งคู่ อยากจับหัวทั่งคู่หันหน้าเข้ากันแล้วก็ เอ้า เจ้าบ่าว เจ้าสาว จูบบบบบบบบบ
ลงทุนมาเม้นเพื่อให้กำลังใจคนแต่งโดยเฉพาะ อยากให้รู้ว่าไรท์เตอร์ไม่อยู่ตัวคนเดียวนะเธอว์ อย่างน้อยก็ยังได้สามเม้น กับอีกหนึ่งหน่อตามกรี๊ดอยู่ไกลๆอยู่ตรงนี้ และ อยากอ่านอีก 5555 ได้โปรดสนองตัณหาของเด็กตาดำๆคนนี้ก่อนที่มันจะลงแดงตายไปเสียก่อน นะๆ คนอวยคู่นี้ยิ่งน้อยๆอยู่ ยังกะสัตว์ป่าสงวน จะรอติดตามนะคะ  

#4 By ืnanase (84.132.205.233|84.132.205.233) on 2015-03-16 03:54

ฮารุหึง คือสิ่งที่สุดยอด (ในบรรดา Free! ทั้ง 13 ตอนของ ss2) - (สวนทางกลับมาโกโตะที่ไม่ค่อยแสดงฉากหึงหวงเท่าไร แต่ถ้าได้แสดงละก็...ยันเดเระะะะะ หนุ่มร้ายลึกในคราบหมาน้อยน่ากอด) 
วังวนของมาโกโตะ คือ ฮารุกะ มาโกโตะคงไม่ได้เผอิญเดินหลงทางหรอกนะ แต่ตั้งใจเดินหลงเข้าไปจริงๆถึงได้ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง
มาโกโตะรักฮารุกะมากจนกลายเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ในขณะที่เราว่าฮารุกะ รักนะแต่ไม่แสดงออก จึงดูไม่เหมือนอยู่ในวงกตของ
มาโกโตะ (ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ)  
มันน่ารักกมุ้งมิ้งอีกแล้ว ฉากที่นอนกอดด้วยกันและตื่นมาเจอหน้าคนที่เราอยากพบทุกเช้าเย็น 
----------- มันโคตรมีความสุขมากๆเลย

#3 By Sunflower_world on 2015-02-23 21:20

ว๊ายยย♥
มาโกโตะ... จริงๆ นายร้ายมากใช่ไหม จริงๆแล้วนายมันร้ายลึกสินะ! ภาพพจน์กัปตันผู้แสนดีในอนิเมะนี่ละลายหายไปหมดแล้ว ตาบ้า! #ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ แต่ก็ยังชอบอยู่ดี
รู้สึกว่าฮารุน่ารักขึ้นกว่าฟิควาเลนไทน์นะคะ ท่าทางรักมาโกโตะแบบเปิดเผยขึ้น แล้วก็หึงได้น่ารักมาก ฮาาา 
เย้ มาโกะกับจดหมายมาแล้ว
มาโกะอ้อนก็น่ารักนะคะ ลูกชายทำอะไรก็น่ารัก(เห่อลูก)
ส่วนตัวถ้าจะดาร์กชอบตอนมาโกะดุจริงจังค่ะ
ที่จริงแอบSเล็กๆ ตอนลูกชายสับสนหรือน้อยใจด้วยค่ะ เหมือนหมาละห้อย