[Free!FanFic] Jealousy (MakoHaru)

posted on 27 Nov 2014 00:00 by project0

Title : Jealousy

Paring : MakoHaru

Rating : PG

Author : Projectzoro00

 
 
 

                ไม่ชอบแบบนี้

 

                เขาได้แต่กระฟัดกระเฟียดในใจหลังจากที่ออกมาจากร้านเค้กแล้ว รู้สึกตัวเองก็เก่งใช่ย่อยที่อดทนจนจบได้แบบนี้ กระนั้นอารามหงุดหงิดก็ยังคุกรุ่น ช่วงขาเรียวจ้ำก้าวถี่ๆ ใบหน้างอง้ำเห็นได้ชัด แต่เหมือนเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ถึงท่าทางที่แสดงออกมา ฮารุกะกำลังจมดิ่งในห้วงคิดบางอย่าง แม้เสียงเรียกของอีกคนจากด้านหลังก็ยังไม่ได้ยิน

               

                ก็พอจะรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยชอบคิสึมิด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง โดยเฉพาะนิสัยขี้แกล้งนั่น ขี้แกล้งยังไม่พอ หมอนี่ยังชอบเก็บข้อมูลชาวบ้านไปทั่ว ลองได้รู้เข้าสักอย่างว่าใครไม่ชอบอะไรหรือมีความลับแบบไหน หมอนั่นก็จะเอามาแกล้งได้อย่างตรงจุด

 

                พอนึกถึงเหตุการณ์ตอนม.ต้นที่คิสึมิพามาโกโตะไปต่อหน้าเขาแล้วหันหลังมาแลบลิ้นเยาะใส่ ส่วนเขาก็ชักสีหน้ากลับไปนั่น ก็คิดได้แต่ว่าพลาดไปแล้ว มันเป็นการเผยจุดอ่อนตัวเองอย่างหนึ่งที่คิสึมิก็ใช้มันแกล้งเขามาจนถึงทุกวันนี้ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

 

                ว่าแต่ทำไมเขาต้องหงุดหงิด?

 

                คิดมาถึงตรงนี้ฮารุกะก็ชะงัก ขาที่เคยก้าวบัดนี้นิ่งอยู่กับที่ ประจวบเหมาะพอดีกับสัมผัสคุ้นเคยที่ต้นแขน

 

                "ฮารุ จับได้สักที ตะกี้เรียกตั้งนานไม่เห็นหันมาเลย" น้ำเสียงอ่อนโยนตัดพ้อ เขาหันไปมองหน้าคนพูดแว้บๆ ก่อนอารมณ์บางอย่างจะพุ่งขึ้นสูงจนต้องสะบัดแขนให้หลุดออกจากมือหนาที่เกาะกุม

 

                ไม่รู้ทำไมยิ่งเห็นหน้ามาโกโตะยิ่งหงุดหงิด

 

                "อะไรล่ะนั่น หน้ามุ่ยเชียว เค้กไม่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?" แต่กระนั้นก็ไม่ได้มีความกังวลอยู่บนใบหน้าคนถามแต่อย่างใด คล้ายเจ้าตัวจะงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นมากกว่า

 

                บางครั้งมาโกโตะก็ซื่อบื้อ

 

                เขาตอบปัดว่าไม่มีอะไร จากนั้นก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเดินกลับบ้านเคียงกันกับอีกคนเหมือนเป็นเรื่องปกติ...แค่หันหน้าหนีไปอีกทาง

 

                เขาไม่ชอบคิสึมิ แต่มาโกโตะไม่เคยรู้

 

                กินเค้กนี่เขาก็ไม่ได้อยากไป ไม่ชอบของหวาน ไม่ชอบคนชวน แต่พอเห็นมาโกโตะทำท่าอยากไปก็เลยคิดว่าทนๆหน่อยก็ได้

 

                คิดแค่ว่ามาโกโตะให้เขามามากพอแล้ว เพราะงั้นอะไรตามใจได้ก็อยากจะทำ แต่ก็ห้ามใจให้หงุดหงิดได้ยากนัก ยิ่งตอนคิสึมิทำท่าสนิทสนมกับมาโกโตะราวกับสองคนมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ปิดบังเขาไว้ พอจินตนาการว่าวันหลังมาโกโตะอาจจะชวนคิสึมิไปเลือกเสื้อผ้า กินเค้ก เล่นบาส โดยที่เขาไม่รู้ ก็เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างอัดแน่นในอก

 

                เขาก็รู้หรอกว่าตัวเองมันน่าเบื่อ

 

                ไม่ใช่เขาไม่รู้สึกเวลามาโกโตะชวนให้ดูนั่นดูนี่ ถามเขาว่านั่นดีมั้ย นี่ดีมั้ย แต่เขาก็ตอบได้แค่อืมๆอาๆ เขาเห็นตลอดเวลาที่คิ้วสีน้ำตาลขมวดนิดๆเพราะคำตอบสั้นห้วน คงจะไม่ถูกใจ แต่เจ้าตัวก็ยังคงยิ้มให้ ทำยังไงได้ก็คนมันไม่สนใจ จะให้ปั้นแต่งมากไปก็อึดอัด แต่เขาก็พยายามแล้วนะ อย่างก่อนหน้านี้ที่พยายามมองหาเสื้อที่เหมาะกับมาโกโตะน่ะ

 

                แต่ก็นั่นล่ะ พอเทียบกับคิสึมิที่บุคลิกสดใส รสนิยมท่าทางเข้ากับมาโกโตะได้ดี เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาเป็นมาโกโตะก็คงอยากไปกับคิสึมิมากกว่า

 

                โดยที่ไม่รู้สึกตัว มือของฮารุกะเอื้อมจับเสื้อคนข้างๆ การเดินหยุดลงชั่วขณะ ได้ยินเสียงถอนหายใจของมาโกโตะ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะจับข้อมือเขาแล้วพาลากไปจนถึงบ้าน

 

                "มาโกโตะ เดี๋ยว!"

 

                "เราต้องคุยกันนะ"

 

                น้ำเสียงเด็ดขาด มาโกโตะจริงจัง และเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไง

 

                เมื่อมาถึงที่ มาโกโตะหันมาเผชิญหน้าเขา ฮารุกะหลบสายตาอย่างไม่คุ้นชิน ดวงตาสีเขียวมรกตของอีกฝ่ายที่ก่อนหน้านี้ยังแลดูซื่อบื้อ บัดนี้กลับส่อแววแหลมคมทะลุทะลวงราวกับจะจ้วงเข้าไปถึงใจได้

 

                "วันนี้นายแปลกไปนะ เป็นอะไรรึเปล่า?"

 

                ฮารุกะนิ่งเงียบ มาโกโตะเป็นคนแปลก ปกติจะท่าทางใสซื่อไม่มีพิษภัย แต่ถ้าจริงจังขึ้นมาก็ทำเอาเขาไปต่อไม่ถูก ตอนนี้ก็เช่นกัน

 

                "เพราะวันนี้ที่เจอกับคิสึมิเหรอ?"

 

                เรื่องจี้จุดเองมาโกโตะก็ไม่แพ้ใคร เสียแต่ว่าเจ้าตัวชอบอยู่สงบๆ ทำตัวร่าเริงมากกว่าก็เท่านั้น

 

                ฮารุกะยังคงนิ่ง แต่นั่นเป็นการยืนยันคำตอบได้อย่างดี ฮารุกะรู้แล้วว่ามาโกโตะก็น่าจะรู้ เขาจินตนาการถึงสถานการณ์ที่อาจรุนแรงขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร

 

                "ขอโทษนะ ฉันเองก็พอจะรู้อยู่หรอก"

 

                "..."

 

                "ฉันรู้ว่าฮารุไม่ชอบอะไร แต่ก็ยังเอาแต่ใจ ขอโทษนะ"

 

                "..."

                "...คุยกันได้ไหม?"

 

                "ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันผิดเอง"

 

                ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง แต่ในเมื่อเปิดโอกาสให้พูด เขาก็จะพูด

 

                "ฉันแค่หงุดหงิดเวลาเห็นหน้าหมอนั่น"

 

                มาโกโตะเงียบ เป็นอันรู้กันว่ารอให้ฮารุพูดออกมาเองจนกว่าจะพอใจ

 

                "พอหมอนั่นพูดเหมือนรู้ดีไปทุกอย่าง ฉันก็.."

 

                จังหวะที่ปากสั่นเพราะไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดออกมาว่ายังไงดี ก็สัมผัสได้แค่ฝ่ามือคุ้นเคยที่ลูบหัวเขา จากนั้นตามด้วยอ้อมกอดอุ่น

 

                "ฉันเห็นท่าทางฮารุตลอด ทั้งตอนเลือกเสื้อ ทั้งตอนกินเค้ก เอาจริงๆก็ตั้งแต่เมื่อก่อนที่ฉันทำงานพิเศษกับโค้ชซาซาเบะ"

 

                "ท่าทาง?"

 

                "นี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอ?" มาโกโตะกลับมายิ้มอบอุ่นอีกครั้ง เขาตามไม่เคยทัน "เวลาอยู่กับคิสึมิ นายจะชอบทำบึ้ง หางตาชี้แบบนี้" ไม่ว่าเปล่าเอานิ้วมาดึงหน้าเขาเล่น รู้สึกแค่ว่าหน้ามันตึงๆแต่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเป็นแบบไหน ตอนนี้ฮารุกะชักหงุดหงิดที่เหมือนตัวเองจะแพ้ทางมาโกโตะไปอีกคน ผลักอกออกจากอ้อมกอดแล้วจ้องอีกฝ่ายนิ่ง

 

                "เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่"

 

                "ขอโทษนะ เผลอไปหน่อย"

 

                สีหน้ายิ้มๆแบบนั้นทำเอาเขาไปต่อไม่เป็นทุกที โกรธไม่เคยลงด้วย แพ้ทางจนตอนนี้นึกหงุดหงิดอยากแช่น้ำ เขาบอกปัด อีกฝ่ายก็เข้าใจ บอกว่างั้นตัวเองก็จะกลับบ้าน

 

                เสียงเปิดประตูดังพรืด ฮารุกะเองก็ตั้งท่าจะเข้าบ้าน แต่เสียงจากมาโกโตะก็ดังขึ้นขัด

 

                "ที่ฉันยอมให้เรื่องเป็นแบบนั้น ทั้งที่รู้ว่านายไม่ชอบน่ะ..." ได้ผล ดวงตาสีน้ำเงินของฮารุกะเบือนมามองอย่างสนใจ มาโกโตะยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคย "เพราะฮารุที่หึงน่ารักมากไงล่ะ"

 

                ประโยคสุดท้ายจากไป พร้อมกับเสียงปิดประตูโดยสมบูรณ์ สติของฮารุกะลอยล่อง ในหัววนเวียนคำเดิมซ้ำๆ

 

                หึง?

 

                พอความคิดบางอย่างเริ่มเข้ารูปเข้ารอย เขาก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าระหว่างคิสึมิกับมาโกโตะควรจะหมั่นไส้ใครกว่ากัน

               

                

 
 
 
 
 
 
แฮร่ สวัสดีค่าาาา ห่างหายจากการแต่งฟิคและอัพบล็อกไปนาน นี่กลับมาเพราะระเบิดจากดราม่าซีดี2ตอนที่ 10 แท้ๆ พรากกกกกกก ดีงามเกินไปแล้ว ปั่นต่อเนื่องอย่างที่ตัวเองก็ไม่คิดว่ามันจะสำเร็จ(ฮา) ยังไงก็ฝากฟิคไว้และเพ้อเจ้อไปด้วยกันนะคะ =///=
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ายยย เพิ่งได้เขาเอกทีนในรอบล้านปี พลาดฟิคนี้ได้ไง ก็ฮารุจังหึงน่าแกล้งปานนั้นcry ที่จริงรู้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ร้ายกาจมากมาโกะจัง
อื้อหือออออออออออออออออออออออออ
ขอเม้นท์จากล่างขึ้นบนค่ะ อื้อหือออออออออ มาโกะจังงงงงงงง ร้ายนะเรา!!!!!!! หื้ออออออออออ ใช่ซี้ยยยยยยยย์ แต่ร้ายแบบนี้ดีนะคะ ชอบๆๆๆ 555555555
ฮารุจังหงุดหงิดได้น่าร้ากกกกกกกกกก ก็อยากตามใจมาโกโตะบ้าง พยายามเนอะ ฮารุจัง เก่งๆ /ลูบหัว ฮิฮิ มาโกะจังเค้าแกล้งตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้แกล้งจูบคืนเรย คึคึคึคึ

#2 By KeeChan on 2014-11-27 14:01

ว๊ากกกกกกก!! มาโกะ นายมันเสือซ่อนเล็บนี่หว่า ทำท่าทางใสซื่อ แต่ที่จริงข้างในนี่เจ้าเล่ห์ใช่ไหมเนี่ย...!
แต่ก็จริงๆแแหละ ตอนฮารุหึงน่ะ น่ารักมากเลยย อยากเอามากอด //โดนมาโกะตบหัวบุบ
แล้วนี่ถ้ากลับกันนะ คิสึมิเข้ามาเกาะแกะฮารุ มาโกะคงแบบถึงทำท่าร่าเริง แต่ก็พยายามหาทางเอาฮารุคทนมาให้ได้แน่

#1 By ..ryu77.. on 2014-11-27 01:18