(Free!FanFic) Senstitive Adolescences – Scent (MakoHaru)

posted on 10 Nov 2013 01:29 by project0

มาอีกแล้วค่ะ (ฮา)

 

จริงๆแอบใจแป้วไปแล้ว เพราะเน็ตเราแย่ เข้าอะไรไม่ได้นอกจากเฟสบุ๊ค (TvT) 

 

แต่แบบว่าๆ อุตส่าห์แต่งฟิคออกมาแล้ว ก็อยากให้มีคนได้อ่านด้วยบ้างน่ะ 

 

คือเราเป็นคนประเภทที่ต้องการฟีดแบ็คกับงานวาดแล้วก็ฟิค เพราะงั้นทำอะไรออกมาทีถ้าไม่ได้ลงที่ไหนสักที่ มันจะรู้สึกไม่เต็ม (?) << ถึง exteen ตอนนี้จะไม่ค่อยมีคนเล่นแล้วก็เถอะ (พรากกกกกก TvT)

 

กลับเข้าเรื่อง ด้วยความที่วางไว้ให้เป็นฟิคสุขศึกษา (ฮา) คราวนี้มาในมุมของฮารุจัง เป็นเรื่องของกลิ่น

 

พูดไปก็แอบอาย แต่กลิ่นของคนที่ชอบน่ะ มันให้ความรู้สึกดีมากเลยนะ

 

ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้เราจะเก็ทไปเองอยู่คนเดียวรึเปล่า แต่ถ้าเอ็นจอยไปกับมันด้วยได้จะดีใจมากเลยค่ะ (ฮา)

 

เอาล่ะ ไปกันเล้ยยยย

 

 

 

 

 

 

Title : Senstitive Adolescences – Scent

Paring : MakoHaru

Rating : PG

Author : Projectzoro00

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมถึงรู้สึกว่ามีอะไรต่างไปจากเดิมกันนะ?

________________________________________________________________

 

 

                วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน

 

                จำได้ว่าตื่นนอนขึ้นมา แล้วก็ลงไปแช่อ่างน้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นหมอนั่นมาตามถึงในห้องน้ำอย่างเคย

 

                ก็เคยบอกอยู่หรอกว่าไม่ต้องก็ได้ มันน่ารำคาญ แต่เคยฟังกันที่ไหน มาโคโตะบอกว่าจะตามใจเขามากไม่ได้ แต่ตัวเองก็เอาแต่ใจเหมือนกัน จะรู้ตัวบ้างมั้ยนะ?

 

                พอคิดแบบนั้นทีไร ก็ไม่รู้ว่ามันออกทางสีหน้าด้วยรึเปล่า แต่ทุกทีหมอนั่นก็จะสังเกตเห็น แล้วเอาแต่ยิ้มให้ ช่วงนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะจะมีการลูบหัวเขาเป็นของแถม ทำเหมือนเขาเป็นเด็กๆ

 

                ใช่แล้ว ตอนนี้ก็เหมือนกัน

 

                เขาปัดมือแกร่งของอีกฝ่ายออก พร้อมกับเสหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากมอง ช่วงนี้มีหลายๆอย่างที่หมอนี่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองต้านทานหรือต่อกรไม่ได้ ทั้งเรื่องที่ตอนนี้หมอนี่ตัวสูงใหญ่กว่าเขามาก ทั้งเรื่องที่รู้ทางเขาไปเสียหมด ทั้งเรื่องที่นึกจะโกรธแต่พอเห็นหน้าก็โกรธไม่ลง แล้วก็...ช่วงนี้พออยู่ใกล้ก็จะได้กลิ่นที่ต่างออกไป เป็นกลิ่นประหลาดที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกทำให้เต็มใจตกอยู่ใต้อาณัติ

 

                พลั่ก!

 

                รู้สึกเหมือนมีอะไรชนที่ขาทำให้เขาเสียหลักแล้วล้มไปชนคนตัวสูงกว่าข้างๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้งาน กางแขนมาประคองเขาไว้

 

                ดวงตาสีน้ำเงินครามมองหาต้นตอ ก่อนจะเห็นเด็กประถมตัวเล็กๆกล่าวขอโทษแล้วก้มหัวขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่ เขาบอกว่าไม่เป็นไร เด็กคนนั้นจึงยิ้มให้แล้วรีบวิ่งไปต่อ

 

                เขาได้กลิ่นประหลาดนั่นอีกแล้ว

 

                ถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวว่ายังอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองมา ใบหน้ายิ้มๆเหมือนเคย

 

                "ฮารุเหม่ออีกแล้วนะ"

 

                เพราะใครกันล่ะ

 

                เขานึกเถียงในใจ ก่อนจะยืนขึ้นปกติแล้วเอามืออีกฝ่ายออก ได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นเคยเบาๆ ไม่รู้พอใจอะไรนักหนา

 

                มันกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

________________________________________________________________

 

                เสียงคุยกันจอแจเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศก่อนเริ่มคาบแรกที่ชินตา มีเพื่อนบอกให้รวบรวมการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ที่หน้าชั้น ซึ่งมาโคโตะที่นั่งข้างๆกันก็อาสาเดินเอาส่วนของเขาไปวางหน้าห้องให้ด้วย จากที่นั่งคนสุดท้ายแถวติดหน้าต่างตรงนี้ เขามองเห็นภาพภายในห้องเกือบทั้งหมด ก็เลยรู้ว่าตั้งแต่ขึ้นม.ปลายมานี่บ่อยทีเดียวที่จะมีเพื่อนผู้หญิงมองตามหมอนั่นแล้วกระซิบกระซาบกรี๊ดกร๊าดกันอยู่บ่อยๆ ซึ่งอันที่จริงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลยนี่นะ...

 

                พอคิดได้ดังนั้น ใบหน้าที่ดูเหมือนไม่สนใจโลกก็เสมองไปนอกหน้าต่าง เขายกมือขึ้นเท้าคาง ท้องฟ้าสีสดข้างนอกและอากาศอุ่นๆทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนเปลือกตาค่อยๆปิด

 

                "จะเอาไปส่งแล้วเหรอ ฉันยกช่วยนะ" นั่นเสียงมาโคโตะ คงจะอาสาช่วยใครอีกแน่ๆ หลังจากที่ได้ยินเสียงเปิดประตูไปแล้ว ก็ได้ยินเสียงเพื่อนผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดกันอีก

 

                "อ๊ายยย ทาจิบานะคุง >///

 

                "ชอบอ่ะ ทั้งหล่อ ตัวสูง แถมยังใจดีอีก"

 

                "ผู้ชายดีๆนี่ คือแบบนี้ล่ะเนอะ"

 

                เขาควรจะดีใจกับหมอนั่นมั้ยนะที่ได้รับความนิยมขนาดนี้ แต่พอคิดในทางกลับกัน นั่นสิ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ไม่เห็นเคยหมอนั่นบอกว่าสนใจใครในทางนั้นเลย ซึ่งก็ไม่เกี่ยวกับเขาอีกนั่นล่ะนะ แต่ถ้าเกิดวันหนึ่งมาโคโตะนั่นมีแฟนขึ้นมา เขาก็อยากจะรู้จักเธอคนนั้นด้วยเหมือนกัน

 

                เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่อยู่ๆก็ได้"กลิ่นนั้น"แบบจางๆอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกว่ามีใครจับผมเขาทัดหูให้อย่างแผ่วเบา...

 

                พอลืมตาขึ้นแล้วหันไปอีกที อีกฝ่ายก็ยืนยิ้มมาให้จากข้างๆ

 

                "อาจารย์จะเข้าแล้วนะ"

 

                อะไรของหมอนั่นกัน? แล้วถ้าเมื่อกี้มีใครเห็นจะไม่คิดว่าพวกเขาเป็นอะไรแปลกๆกันเหรอ?

 

                เหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้สึกรู้สา กลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วหยิบแว่นขึ้นมาใส่ จากนั้นค้นกุกกักในกระเป๋าหยิบเอาหนังสือกับกล่องดินสอออกมา แล้วก็เหมือนจะรู้อีกว่าเขาจ้อง เพราะหันมาแล้วก็ยิ้มให้เขาอีกครั้ง

 

                "อะไรเหรอฮารุ?"

 

                เขาไม่ตอบ แต่เสหน้าไปทางอื่นแทน บางทีก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

 

                "ฉันน่ะโตแล้วนะ นายเลิกดูแลเกินเหตุแล้วหันไปมองผู้หญิงที่เขาปลื้มนายสักคนดูเถอะ" นั่นเป็นแค่ความคิด และก็คิดว่าสักวันอาจจะได้พูดออกไป

 

                บางที เขาคงต้องทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าเขาก็พึ่งตัวเองได้

 

                เริ่มจากตรงไหนดีนะ?

________________________________________________________________

 

 

                "ช่วยไหม?" เขาถามเพื่อนผู้หญิงตอนเห็นว่าพวกเธอกำลังนำอุปกรณ์วิชาพละออกมาที่สนาม เจ้าหล่อนเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงแปลกใจ

 

                "อ่ะ จ้ะ ขอบใจนะ"

 

                ตอนบ่ายเป็นวิชาพละ ซึ่งอาจารย์ให้ผู้ชายและผู้หญิงเล่นกีฬาแยกกัน ผู้หญิงเล่นวอลเล่ย์บอล ส่วนผู้ชายเล่นบาส เพราะปกติเขาไม่ได้เป็นตัวเด่นเรื่องนี้อยู่แล้วก็เลยไม่ได้กระตือรือร้นออกไปเหมือนคนอื่นๆเท่าไหร่ ผิดกับมาโคโตะที่รูปร่างสูงใหญ่ เลยถูกทาบทามให้เป็นเซ็นเตอร์แล้วไปซ้อมอุ่นเครื่องกันตั้งแต่ช่วงพักเที่ยง พอเขาเดินออกมาจะไปที่สนามบาสก็เจอเพื่อนผู้หญิงกำลังลากรถเข็นลูกวอลเล่ย์อยู่ เพราะอยากจะทำให้หมอนั่นเห็นว่าตัวเขาเองก็พึ่งพาได้ เลยคิดว่าการอาสาช่วยคนอื่นแบบที่หมอนั่นทำก็เป็นวิธีที่ไม่เลว ต่อให้ตอนนี้หมอนั่นจะไม่เห็นก็ตามทีเถอะ

 

                "นานาเสะคุงไม่ไปสนามบาสเหรอจ๊ะ? เห็นพวกผู้ชายลงไปเล่นกันตั้งแต่เที่ยงแหน่ะ"  เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งชวนคุย

 

                "อื้ม เดี๋ยวตามไปน่ะ"

 

                "นานาเสะคุงชอบเล่นบาสไหม?"

 

                "...ไม่เท่าไหร่ ล่ะมั้ง"

 

                "อ่ะ ใช่ เห็นทาจิบานะคุงได้เป็นเซ็นเตอร์ด้วยนี่นา"

 

                "ก็หมอนั่นมันตัวสูง..."

 

                "อ๊ะ! ใช่จ้ะ! สูงก็สูง ไหล่ก็กว้าง รูปร่างแบบนั้นสาวๆชอบมากเลยเนอะ!"

               

                เดี๋ยวนะ... นี่มันกลายเป็นบทสนทนาในกลุ่มมาโคโตะ FC ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

                จังหวะที่เขารู้สึกว่ามีอะไรกระอักกระอ่วนอยู่ในบรรยากาศขึ้นมา ก็มีเสียงหนึ่งเริ่มพูด

 

                "...นานาเสะคุงนี่ รู้จักกับทาจิบานะคุงมาตั้งแต่เด็กๆเลยใช่มั้ย?" เขาเลิกคิ้วแล้วหันไปมอง อ้า...ใช่ คนนี้เขาเคยเห็นว่าแอบมองตามมาโคโตะบ่อยๆ คงจะชอบสินะ?

 

                "อื้ม อย่างงั้นแหละ"

 

                "ทาจิบานะคุง...มีคนที่ชอบรึยังจ๊ะ" เขารับรู้ได้ว่านี่ต่างหากคือประเด็นสำคัญ

 

                "...ไม่เคยได้ยินนะ" สิ้นประโยค พวกสาวๆต่างก็กรี๊ดกร๊าดดีใจ เห็นมั้ยล่ะมาโคโตะ คนที่ปลื้มนายมีออกจะเยอะขนาดนี้

 

                "แล้วๆ ทาจิบานะคุงเคยบอกมั้ยจ๊ะว่าชอบผู้หญิงแบบไหน" เจ้าของคำถามมองมาด้วยสายตาคาดหวัง ซึ่งคงต้องบอกว่าเสียใจ เพราะเท่าที่จำได้ เขากับมาโคโตะไม่เคยคุยเรื่องผู้หญิงที่ชอบกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

 

                "ไม่เคยหรอก..."

 

                "เอ๋...แล้ว..."

 

                "นานาเสะ! ฝั่งนี้อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะ!!" เสียงเพื่อนผู้ชายตะโกนมาแต่ไกล เขารู้สึกโล่งอก เพราะช่วยเขาหลุดพ้นจากการต้องตอบคำถามเยอะๆ  ซึ่งเขาไม่ชินเท่าไหร่ ประจวบกับที่เข็นรถมาถึงหน้าสนามวอลเล่ย์พอดี เขาเลยได้จังหวะขอตัวออกไป

 

                หลังจากเช็คชื่อเสร็จ การแข่งบาสก็เริ่มขึ้น ในห้องแบ่งออกเป็นสองทีม เขาได้อยู่ทีมเดียวกับมาโคโตะแต่ก็อยู่ในฐานะตัวสำรองซึ่งปกติก็จะใช้เวลาส่วนใหญ่ยืนมองจากข้างสนามตลอด ไม่เป็นไร เขาไม่คิดมาก ตราบใดที่ไม่ใช่กีฬาว่ายน้ำ จะได้เล่นหรือไม่ได้เล่นเขาก็ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจสักนิด

 

                "โอ้! ไปเลยๆ" เสียงเชียร์จากเพื่อนข้างๆที่อยู่ทีมเดียวกัน แล้วก็เสียงเชียร์จากอีกทีมที่ดังตามมา ฝั่งทีมมาโคโตะได้ลูกไปก่อน เขาดูบาสไม่เป็น เกมเป็นยังไงเขาอ่านไม่ออกหรอก แต่การที่ได้เห็นเพื่อนเล่นกันอย่างสนุกสนานแล้วก็ลุ้นว่าฝั่งตัวเองจะได้แต้มมั้ยก็ทำให้เขาสนุกไปด้วยได้

 

                ผ่านไปสองควอเตอร์ เขาก็โดนเปลี่ยนให้ขึ้นไปเล่นแทน ทุกคนอยู่ในสภาพเหงื่อโชก ไม่เว้นแม้แต่มาโคโตะที่เมื่อเห็นเขาก็ยิ้มให้ทั้งที่เหงื่อเต็มหน้า

 

                "มาเล่นด้วยกันนะฮารุ"

 

                ที่จริงเขากลัวด้วยซ้ำว่าการที่ตัวเองถูกเปลี่ยนลงมาจะกลายเป็นตัวถ่วง เพราะรู้ดีว่าเล่นบาสไม่เก่งอะไรขนาดนั้น แต่ถ้าคิดง่ายๆ ตั้งสมาธิมองลูก ถ้าจังหวะลูกมา รับให้ได้แล้วพยายามส่งต่อให้เพื่อน เขาเองก็น่าจะพอทำได้เหมือนกัน ใช่แล้ว เขาอยากทำให้หมอนั่นเห็นด้วยนี่นาว่าตัวเขาก็พึ่งพาได้

 

                ควอเตอร์ที่สามเริ่มขึ้น เขาวิ่งไปตามกระแสเกม ดวงตาสีฟ้าครามจับจ้องไปลูกกลมๆสีส้ม เฝ้าระวังเต็มที่ว่าลูกจะถูกส่งมาให้ตัวเองไหม แล้วลูกหนึ่งก็มาทางเขาจนได้ ดีที่เขารับลูกไว้ได้ทัน เขามองเห็นว่ามาโคโตะอยู่ในตำแหน่งที่เขาจะส่งลูกไปให้ได้ต่อเลยโยนไป ซึ่งเจ้าตัวก็รับได้ แล้วก็วิ่งไปแป้นฝั่งตรงข้าม

                เกมดำเนินเร็วขึ้นจนเท้าจะวิ่งพันกัน กระนั้นฮารุกะก็ยังตั้งสมาธิมองลูกอย่างเต็มที่ แต่เพราะมองแต่ลูกไม่ได้สนใจอย่างอื่น สุดท้ายเขาก็วิ่งชนกับเพื่อนทีมตรงข้าม ล้มเข่ากระแทกพื้น รู้สึกเจ็บจนชา จังหวะที่ยังงงๆอยู่นั้นรู้สึกได้ว่าเกมหยุดชะงัก ได้ยินเสียงขอโทษ แล้วก็ได้ยินอีกเสียงคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ๆ

 

                "ฮารุ! เป็นอะไรไหม!" ให้ตาย เป็นห่วงเขาเกินเหตุเหมือนเดิม  

 

                "เดี๋ยวจะพาฮารุไปห้องพยาบาลนะ" ได้ยินเสียงมาโคโตะว่าแบบนั้น จริงๆอยากจะเถียงว่าแค่นี้เองเขาเดินไปห้องพยาบาลเองก็ได้ แต่พอจะขยับขาก็รู้สึกเจ็บแปล๊บ

 

                "ลุกไหวไหมฮารุ?" น้ำเสียงเป็นห่วง สายตาก็เป็นห่วง ตอนนั้นเองที่รู้สึกว่าเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกในใจ

 

                "ไหวสิ แค่นี้" ยิ่งพยายามจะลุกยิ่งรู้สึกเจ็บ แต่ตอนที่พยายามจะลุกอีกครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองโดนอุ้มจนตัวลอย ซึ่งพอดูดีๆแล้ว ท่านี่มัน...!!

 

                "อะไรของนายน่ะ!" เขาเริ่มดิ้น น่าอายที่สุด เขาถูกอุ้มท่าเจ้าหญิง แต่แขนคนอุ้มนี่ก็แข็งเหลือเกิน ไม่มีทีท่าสั่นคลอนเลยสักนิด

 

                "ไม่ไหวก็อย่าฝืนสิ แค่ขยับขาก็เจ็บแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงติดจะดุ แล้วมาโคโตะก็เดินออกจากสนามไป ไม่สนใจสายตาคนอื่นๆที่มองมาเลยสักนิด คนในอ้อมแขนยังคงดิ้น

 

                "ถ้าดิ้นมากจนขาเจ็บมากไปกว่านี้อีกจะว่ายน้ำไม่ได้เอานะ?" ได้ผล ร่างที่ดิ้นอยู่หยุดลง มาโคโตะลอบมองไปที่ใบหน้าของคนที่เขาเป็นห่วงนัก หน้ารั้นๆแบบนี้คงจะไม่พอใจที่เขาอุ้ม แต่ในกรณีนี้เขาไม่ตามใจหรอก

 

                "ตอนเย็นไปกินซาบะมิโสะร้านนั้นด้วยกันอีกไหม?" คนตัวใหญ่กว่าชวนขึ้นหวังเอาใจอีกฝ่ายให้หายงอน พอเห็นหน้าฮารุแล้วที่รู้สึกว่าหนักกลับกลายเป็นว่าไม่รู้สึกสักนิด จริงๆเขาคิดอยากให้ห้องพยาบาลไกลออกไปอีกหน่อย นานๆทีจะมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้น

 

                ทางฝั่งฮารุกะ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองโดนต้อนจนจนมุมสมบูรณ์แบบ เพราะเป็นแบบนั้นเลยรู้สึกไม่พอใจ ต่อให้อีกฝ่ายเอาซาบะมาล่อก็เถอะ

 

                แล้วที่ยิ่งรู้สึกว่าจนมุมเสียจนทำตัวไม่ถูก เพราะตอนนี้ได้ "กลิ่นนั้น" ชัดเจนมาก

 

                ยิ่งได้กลิ่นนั้นชัดขึ้นเท่าไหร่ ก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง ไม่รู้จะทำยังไงดี

 

                "อ่ะ ใกล้ถึงแล้วนะ" อีกฝ่ายว่าพลางกระชับอ้อมแขน กลิ่นยิ่งชัดเจน ฮารุกะรู้สึกเหมือนตัวเองจมดิ่งจนถอนตัวไม่ขึ้น ทำไมกัน? เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ

 

                พอรู้สึกว่าศีรษะของอีกฝ่ายซบลงกับอกเขาแบบที่ถ้าเป็นฮารุกะไม่น่าจะทำ มาโคโตะก็แปลกใจจนต้องมองหน้าคนในอ้อมแขนให้ชัดๆ

 

                ใบหน้าคุ้นเคยแดงซ่าน ดวงตาสีสวยหลบสายเขาชัดเจน แต่หัวก็ยังซบอยู่อย่างนั้น

 

                หัวใจหนุ่มม.ปลายเต้นโครมครามฉับพลัน

 

                วินาทีที่อีกสองก้าวจะถึงห้องพยาบาล ร่างสูงใหญ่หยุดฝีเท้า ฮารุกะแปลกใจ แต่ชั่วอึดใจหลังจากนั้นใจเขายิ่งเต้นแรง ใบหน้ายิ่งร้อนผ่าว เพราะรู้สึกว่ามีจูบเบาๆที่หน้าผาก แม้จะแค่ชั่วแว้บเดียวก็ตาม

 

                ได้ยินเสียงทุ้มๆของอีกฝ่ายสั่นเครือ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวใจที่ไม่ใช่ของเขาเต้นแรง

 

 

                "ฮารุกะ... แบบนี้เขาเรียกว่าอ้อนนะรู้ไหม?"

 

               

               

 

 

 

 

-End-

 

 

ว่าไป ขนาดแต่งเองก็ยังคิดว่ามันจะมุ้งมิ้งเกินเพื่อนชายสมัยเด็กเกินไปหน่อยแล้ว แต่ว่าก็ว่าแหละ เพราะมันเป็นฉากที่ไม่มีทางมีได้ในออฟฟิเชียลเราเลยต้องมานั่งจิ้นเองไงล่ะ!! (แต่ตัวออฟฟิเชียลเองก็เซอร์วิสแล้วเซอร์วิสอีกทั้งจากในเมะ ในนิตยสาร แม้กระทั้งฟิกเกอร์) <<< ลาตายยยยย

 

 

 

 

-โซนบ่นๆ-

 

ไปลองใช้ wordpress เพื่อเป็นบล็อกสำรองมา แต่ก็คิดว่า exteen เวิร์คกว่า เราชอบระบบแท็คของ exteen นะ มันทำให้ดูเป็น community ดี แต่ว่าก็ว่า  เพราะล่มบ่อย + คนหันไปเล่นเฟสกันเยอะกว่าแล้วด้วยแหละ คิดถึงสมัยที่ exteen รุ่งๆเมื่อปีก่อนๆจัง สนุกมากกกกกกกก (พรากกกก TvT)

 

แล้วก็ แอบอยากทำนู่นทำนี่โดยไม่คาดหวังให้ใครมาเอ็นจอยด้วยก็ได้ แต่เรามันคนขี้เหงา ทำอะไรขึ้นมาทีก็อยากแชร์ แฮร่ TvT

เวิ่นเว้อแต่เพียงเท่านี้ เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ >

 

Comment

Comment:

Tweet

มุ้งมิ้งเกินไปแล้วววว เกินคำว่าเพื่อนสมัยเด็กไปแล้วนะ!!!! อย่ามาตอบเหมือนดาราว่า เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!!! อฟช.ก็อวยขนาดนั้น
โอ๊ยยย ตายยยย มันฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวมากเลย ฮารุอ้อนอ่ะ น่ารักๆๆๆๆ อยากฟัด อยากฉุด เอฟวรี่ติงไอแคนดูเลย ส่วนมาโกะจะไม่สนใจสายตาใครเลยสินะ เพราะสนแต่ฮารุคนเดียว 

#8 By ..ryu77.. on 2014-11-27 02:21

ฟรีโรโมนสินะ ฮิ_ฮิ สงสารฮารุเหมือนกันที่ต้องมานั่งได้ยินเหล่าสาวๆกรี๊ดกร๊าดกับคนที่ตัวเองตกหลุมรักไม่รู้ตัว ฮา มาโคโตะก็เถอะหายใจเข้าออกเป็นฮารุเชียว "สาวที่ชอบไม่มี มีแต่คนที่รักครับ"//มาโกะจังมิได้กล่าว
ปล.ชอบตอนมาโกะคอยเอาผมทัดหูฮารุจัง เป็นอะไรที่cry cry cry cry cry cry cry cry cry
อร๊ายยยยยย ทำไมคู่นี้ถึงน่ารักอย่างงี้คะ
แม่ยกแอบกรี๊ดดดดดด.. แค่ดูในออฟฟิเชียลก็ฟินเบาๆ แล้ว
แต่จิ้นนี่ก็จิ้นสนุก ชอบมากค่ะ เนื้อเรื่องเบาๆ แต่ฟินยาว

#6 By MakoFC (202.28.35.240|202.28.35.240) on 2014-01-31 21:59

ตามมาฟินมาโคฮารุค่ะ! อ่านครบเรียนร้อยสองตอนแล้ว ไม่ไหวจะต้องกรีดร้องว่าเอาอีกๆๆๆค่ะ

ชอบฮารุในลุคแบบที่คนอื่นนอกจากมาโกโตะไม่เคยเห็นแบบนี้มากๆเลย ฮารุอ้อนแบบนี้ ทำตัวน่ารักแบบนี้ โอ้ยยยยย คนอ่านใจจะละลายแล้วค่ะ! แล้วแบบนี้มีหรือมาโคโตะจะทนไหว โหะๆๆ

ฮารุเหมือนยังไม่รู้ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่นั่นแหละค่ะความน่ารักของฮารุ รู้ตัวนิดนึงสิฮารุจังว่าเสปคของมาโคโตะน่ะคือฮารุจังชัดๆ! ไม่งั้นมาโคะคงไม่ตามติดเพื่อนสมัตเด็กแบบนี้หรอก อ่านไปก็ดีดดิ้นไปค่ะ

จะรอฟิคเรื่องหน้าๆนะคะ เราจะได้มาฟินไปด้วยกัน 5555555question

#5 By It's me Annew ♥ on 2013-12-27 10:57

ตามมาฟินมาโคฮารุค่ะ! อ่านครบเรียนร้อยสองตอนแล้ว ไม่ไหวจะต้องกรีดร้องว่าเอาอีกๆๆๆค่ะ

ชอบฮารุในลุคแบบที่คนอื่นนอกจากมาโกโตะไม่เคยเห็นแบบนี้มากๆเลย ฮารุอ้อนแบบนี้ ทำตัวน่ารักแบบนี้ โอ้ยยยยย คนอ่านใจจะละลายแล้วค่ะ! แล้วแบบนี้มีหรือมาโคโตะจะทนไหว โหะๆๆ

ฮารุเหมือนยังไม่รู้ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่นั่นแหละค่ะความน่ารักของฮารุ รู้ตัวนิดนึงสิฮารุจังว่าเสปคของมาโคโตะน่ะคือฮารุจังชัดๆ! ไม่งั้นมาโคะคงไม่ตามติดเพื่อนสมัตเด็กแบบนี้หรอก อ่านไปก็ดีดดิ้นไปค่ะ

จะรอฟิคเรื่องหน้าๆนะคะ เราจะได้มาฟินไปด้วยกัน 5555555question

#4 By It's me Annew ♥ on 2013-12-27 10:56

แฮ่ เราเข้าใจความรู้สึกของการมีคนมาเม้นด้วยค่ะ เพราะเขียนฟิค กรี๊ดเองแล้วมีคนมาช่วยกรี๊ดด้วยกันมันมีความสุขเนอะคะ (ฮา) คือก็ไม่ถึงกะว่า ถ้าไม่มีคนเม้นท์ชั้นจะไม่เขียนต่ออะไรแบบนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้ามีคนเม้นท์มันเหมือนจะมีเชื้อไฟเพิ่มขึ้นเนอะ อิๆๆๆ
จริงๆ ก็อยากจะเขียนมาโกะฮารุต่ออีก แต่พล้อตกุบกิบมุ้งมิ้งนี่มันคิดยากกว่าพล้อตดราม่ายาวๆ อีกนะคะ หัวสมองตีบตันคิดไรไม่ออกอ่า
เคยคุ้ยฟิคฝรั่งเหมือนกัน แต่ยังไม่เจอถูกใจเลยค่ะ /เจอ mpreg ฮารุตั้งท้องลูกวาฬแทน (ก๊าก)

#3 By KeeChan on 2013-12-18 07:48

แอร๊ยยย นี่คุณ@keechan  จาก how to treat your dolphin สินะคะ >///<!! (เราอ่านแล้วแต่ยังไม่ได้เม้นท์ ขอโทษนะคะ จะตามไปน้าาา)
ที่เราชอบ exteen เอามากๆก็เพราะระบบ tag นี่ล่ะค่ะ เวลาอยากหาใครที่ชอบอะไรเหมือนๆกันก็หาเจอ เหมือนเป็น community เลยเนอะ แต่เพราะช่วงระบบรวนคนก็ซบเซา ทำใจ TwT (จำได้ว่าสมัยก่อนที่รีบอร์นบูมมากๆ อ่านบล็อก+คอมเมนท์กันสนุกเลยค่ะ คิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง) 
ตอนแรกเห็นมีคนเมนท์ก็ดีใจแล้ว แล้วพอมาเห็นว่าเมนท์ให้เยอะขนาดนี้ก็ดีใจจนกรี๊ดอยู่คนเดียวในห้องเลยค่ะ >/////<!! คู่นี้มันน่ารักจริงๆเนอะ แค่มองหน้ากันเราก็ว่าพลังทำลายล้างมหาศาลแล้วค่ะ ยิ่งไปอ่านฟิค เสพแฟนอาร์ต อะหืออออ ถอนตัวไม่ขึ้น ทำไมน่ารักกันยังงี้ โฮรววววว
จริงๆที่อุ้มท่าเจ้าสาว หลังจากลงฟิคไปแล้วก็คิดอยู่ว่าถ้าขาเจ็บอุ้มท่านั้นจะไม่เป็นไรเหรอ แต่...ก็ช่างมันเหอะเนอะ ให้เป็นว่าฮารุจังไม่ได้เจ็บมากขนาดแข้งขาหัก แต่จะเดินไปเองก็ลำบากแล้วกันเนอะคะ TwT (ไร้ความรับผิดชอบสุดๆ) 
จริงๆมีประเด็นที่อยากเขียนอีก(แต่ดันลืมจดไว้นี่สิ...) จะพยายามต่อไปนะคะ ยังไงก็อยากอ่านฟิคของคุณ @keechan  ด้วยค่ะ ก็จะตามไปเยี่ยมเยียนบ้างเหมือนกันนะคะ > <!! 
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่คอมเมนท์ค่ะ ดีใจมากๆ > <!!

#2 By projectZORO on 2013-12-17 14:25

แฮ่ โผล่มาเม้นค่ะ อ่านตั้งแต่เรื่องที่แล้วที่เป็นมุมมาโกะแล้ว ชอบเรื่องแนวกุบกิบแบบนี้จังค่ะ คือแบบไม่ต้องมีประเด็น ไม่ต้องดราม่า ไม่ต้องเรท แต่สัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งของทั้งคู่ ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้กัน ภาพชีวิตประจำวันที่เป็นเรื่องธรรมดาแต่น่ารัก!โอ้ย พอมาฟิคนี้เป็นมุมฮารุแล้วน่ารักฝุดๆ ชอบอารมณ์ที่เหมือนฮารุจะไม่สนใจ เรื่องของมาโกะไม่เกี่ยวกับเราซะหน่อย อะไรทำนองนั้น แต่จริงๆ แล้วแอบหึง แอบอยากรู้ล่ะซี้ ฮุๆๆ โมเม้นท์ที่ฮารุแอบคิด แล้วมาโกะแอบรู้(?)แต่ยังยิ้มให้เนียนๆ นี่มันน่าร้ากกกกกก
แอ๊ยยยยยย อุ้มเท่าเจ้าหญิง แล้วไอ้อาการที่ดื้อๆ แล้วพอถูกจี้จุดเรื่องว่ายน้ำแล้วยอมนิ่งนี่มันน่ารักเสมอนะฮารุ! /ขยี้หัว /โดนมาโกะจังปัดมือทิ้ง
เดี๋ยวววววววววววว อย่าเพิ่งจบ!!! ฮารุอ้อนแล้วไงต่อล่ะมาโกะจังงงงงงงงงงงงงงงง อย่าค้างสิคะ!!!
ชอบฟิคกุบกิบแบบนี้จริงๆ ค่ะ แงงงงงงง ขออีกได้ป่าว ของุงิมุมิ(?)อีกเยอะๆ ค่ะ ว่าแต่พูดถึงเอกทีนมีช่วงนึงเกเรจนคนหายหมดเลย แต่ตอนนี้เหมือนจะกลับมาลื่นปรื้ดแล้วนะคะ TT v TT บางทีอยากกลับมาเขียนอะไรลงเอกทีนบ้าง แต่พอคนที่มาเม้นท์มาคุยหายๆ ไปก็หงอยจริงๆ ค่ะ เข้าใจเลย ยังไงก็จะแวะเวียนมาบ้างนะคะ /อันนี้ตามแทค makoharu มาค่ะ (ฮา)

#1 By KeeChan on 2013-12-14 09:21