สวัสดีค่ะ โซโรค่ะ พบกันอีกแล้วนะคะ
วันนี้มาพร้อมกับฟิครีบอร์นเรื่องแรกที่โซโรแต่งค่ะ หวังว่าจะอ่านให้สนุกนะคะ
Fiction Reborn: สายฝนที่อบอุ่น
Paring: 8059
Rate: shonen ai
By: projectZORO
ไอ้บ้า...ไอ้มนุษย์เบสบอล บัดซบ!ไอ้มนุษย์เบสบอล!!
เสียงด่าระยำดังก้องขึ้นในใจของโกคุเทระ
ฮายาโตะ ที่บัดนี้เจ้าตัวทำสีหน้าหงุดหงิดยู่ยี่จนใครที่เข้าใกล้ในระยะ 5
เมตรเป็นต้องถอยหนีกันแทบทุกราย
นัยน์ตาของเขาขุ่นมัวด้วยความอารมณ์เสีย
เส้นผมเล็กละเอียดยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
ริมฝีปากบางยังคาบบุหรี่ชั้นดีเอาไว้แม้ฟันทุกซี่จะพร้อมใจกันกัดกรอดอยู่ก็ตาม
บัดซบ!
บัดซบที่สุด! ไอ้มนุษย์เบสบอลเฮงซวย!
เสียงสบถด่าดังขึ้นในใจไม่หยุดไม่หย่อน
ในขณะที่มือข้างหนึ่งควักระเบิดคู่ใจที่พกติดตัวเป็นประจำเตรียมจะออกมาบอมบ์ได้ทุกเมื่อ
ส่วนอีกข้างได้กำไว้แน่นที่ประตูม.2 ห้องA ของโรงเรียนนามิโมริ
ภาพที่เด็กหนุ่มผู้สูบบุหรี่เห็นอยู่ในขณะนี้คือภาพของรุ่นที่
10 ที่เขาเคารพรักยิ่งกำลังเรียนซ่อมกับไอ้สวะเบสบอลนั่น!
แถมตอนนี้ที่โรงเรียนก็ไม่มีใครอื่นแล้วด้วย!
เห็นชัดๆว่ามันเจตนาอยากอยู่กับรุ่นที่ 10 กันสองต่อสอง!!
คิดแล้วเขาก็ชักอยากปลดสลักระเบิดแล้วขว้างมันออกไปให้รู้แล้วรู้รอด!!
เขารู้หรอกว่าไอ้สวะเบสบอลนี่มันไม่ได้โง่
เพราะจากที่เคยไปติวให้รุ่นที่ 10 กับมัน ไม่ทันไรมันก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
เพราะงั้นที่มันอุตส่าห์สอบตกแล้วมาเรียนซ่อมกับท่านรุ่นที่ 10ได้นี่
เป็นเขานึกได้อยู่อย่างเดียว!
มันจงใจสอบตกเพื่อจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับรุ่นที่
10 มากขึ้น เพื่อจงใจแย่งตำแหน่งมือขวาของเขา!
บัดซบ!!!!!!! ไอ้มนุษย์เบสบอล!!!!!!
คิดแล้วมืออีกข้างที่กำอยู่ก็ควักไดนาไมต์ออกมาเพิ่ม
ก่อนใช้ฝ่าเท้าถีบประตูเข้าให้เต็มรัก
โครม!!!!!!!!!
ทันทีที่ประตูแข็งแรงล้มลง
สายตาของคนในห้องก็จับจ้องมองมาเป็นจุดเดียว
"โกคุเทระ?"
ยามาโมโตะทักด้วยสีหน้าแปลกใจ เช่นเดียวกันกับสึนะที่มองมาด้วยความงงงวย
"โกคุเทระคุง?"
...ผิดกับอาจารย์สอนซ่อมที่บัดนี้เหวอจนล้มไปกองกับพื้นเรียบร้อย!
"รุ่นที่
10 ครับ! ผมทนไม่ไหวแล้ว! เพราะงั้นหลบให้พลิ้วๆนะครับ!!"
"เฮ้ย!!!!!!"
ซาวาดะ สึนะโยชิถึงกับต้องร้องกรี๊ดเมื่อมีทั้งระเบิดน้อยหน่ากับไดนาไมต์ถูกขว้างมาทางเขากับยามาโมโตะอย่างครบครัน!
"ไม่เอาน้าาาาาา
เค้ายังไม่อยากตาย!!!!!!!!!" พลันทันใดที่ร้องออกมาแบบนั้น
มือมือหนึ่งก็รวบตัวเขาไว้แล้วพากระโดดลงจากหน้าต่างทันที!
พระเจ้าคร้าบบบบบบบบบ
นี่มันไม่ใช่ชั้น 1 น้า!!!!!!!!!
และทันทีที่เขาลงมาถึงยังพื้นดินอย่างปลอดภัย
เหล่าระเบิดทั้งหลายที่ลอยออกนอกหน้าต่างตามมาด้วยก็ระเบิดกลางอากาศพอดี
ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
"ไม่เป็นไรนะสึนะ
อาจารย์" ยามาโมโตะถามพลางยิ้มใสซื่อ แต่ทั้งที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
อาจารย์ที่เพิ่งรอดชีวิตมาหวุดหวิดก็วิ่งหนีกลับบ้านด้วยเกียร์เสือชีตาห์ไปเสียแล้ว
"ว่าแต่ประทัดสมัยนี้แรงยังกับระเบิดในหนังเลยเนอะ"
บึ้มขนาดนี้ยังคิดว่าเป็นประทัดอยู่อีกเหรอครับท่าน!!!!!!
แต่ไม่ทันที่สึนะจะโวยอะไร
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบนความสนใจ
"ครึกครื้นอย่างนี้สิถึงจะสมเป็นแฟมิลี่ของวองโกเล่"
"รีบอร์น!?"
เด็กหนุ่มร้องพลางมองไปที่เด็กน้อยผู้ใส่ชุดสูทสีดำสนิทที่โผล่มาอย่างสบายใจเฉิบตอนไหนก็ไม่รู้
"ทำอะไรซักอย่างซี่รีบอร์น!
เดี๋ยวโกคุเทระคุงเค้า..."
แต่พูดไม่ทันจบวองโกเล่รุ่นที่ 10 ก็ต้องอ้าปากค้าง
"เรื่องของแฟมิลี่บอสก็ต้องจัดการเองซี่"
ไม่ว่าเปล่า เด็กน้อยตรงหน้ายังปลดเซฟตี้ล๊อกปืนในมือ
"ถ้าทำไม่ได้งานนี้มีเจื่อนทิ้ง!!!"
ไม่ว่าเปล่าอีกรอบ เด็กน้อยสูทดำก็ลั่นปืนขึ้นฟ้าให้สึนะร้องจ๊ากเล่น
"น่าสนุกดีนี่
งั้นคราวนี้จะให้โกคุเทระเป็นผู้ร้ายแล้วเราเป็นฮีโร่ใช่มั้ยเจ้าหนู"
ยามาโมโตะถามพลางยิ้ม
จนป่านนี้พี่ท่านยังคิดว่าเราเล่นกันอยู่เหรอคร้าบ!!!
แล้วไหงทีกับยามาโมโตะเจ้ารีบอร์นถึงไม้อ่อนด้วยซะงั้นเล่า!
แต่ระหว่างที่เขากำลังแตกตื่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่นั้น
เด็กหนุ่มเจ้าของตำแหน่งมือขวาของวองโกเล่รุ่นที่ 10
ก็กระโดดลงมาจากทางหน้าต่างพร้อมกับสีหน้าที่ยู่ยี่ยิ่งกว่าเก่า
"ไอ้มนุษย์เบสบอล...คราวนี้อย่าหวังว่าปกป้องท่านรุ่นที่10แล้วฉันจะยอมรามือนะเฟ้ย!"
ว่าแล้วเด็กหนุ่มเจ้าของฉายาสโมกกิ้งบอมบ์ก็เตรียมระเบิดมาเต็มมืออีกรอบ
ในขณะที่ยามาโมโตะยังยิ้มอารมณ์ดีอย่างที่สึนะไม่เข้าใจว่าที่ยิ้มน่ะเพราะมั่นใจว่าจะจัดการได้
หรือยิ้มเพราะคิดว่ามันเป็นการเล่นธรรมดาๆกันแน่
แต่ยังไงก็เถอะ!
เขาไม่อยากให้เพื่อนรักทั้งสองคนมาทะเลาะกันแบบนี้!!
"เฮ้..รีบอ...เฮ้ย!!!"
สึนะที่คิดจะขอความช่วยเหลืออย่างคำแนะนำเล็กน้อยก็ยังดีเป็นต้องอ้าปากค้างอีกระลอก
เมื่อครูสอนพิเศษวัยเยาว์แต่งคอสเพลย์เป็นคุณตาหนวดเครายาวเฟิ้มนั่งทอดหุ่ยบนเสื่อพร้อมกับดื่มชาราวคนมาดูหนังกลางแปลงก็ไม่ปาน
"อย่าอ้าปากค้างไร้สาระ!
ไปร่วมวงกับเจ้า 2 คนนั้นซะ! ไม่งั้นมีเจี๋ยน!!"
ว่าแล้ววองโกเล่รุ่นที่ 10
ก็ถูกถีบเข้าวงไปตามระเบียบ ประจวบเหมาะกับที่โกคุเทระขว้างไดนาไมต์มาทางยามาโมโตะพอดิบพอดี!
"รุ่นที่
10 คร้าบ!! หลบให้พลิ้วๆเข้าไว้นะคร้าบ!!"
งั้นก็อย่าขว้างมาทางหนูเซ่!!!!!!!!
สึนะร้องกรี๊ดพร้อมกับโยกตัวหลบแทบไม่ทันผิดกับยามาโมโตะที่ดูจะหลบได้ค่อนข้างสบายทีเดียว
ก็แค่คิดว่าประทัดที่โกคุเทระปามาเป็นลูกเบสบอล
เท่านั้นเขาก็อ่านทางขาด ประกอบกับฝีเท้าที่รวดเร็วนั่นด้วยแล้ว
มีรึจะหลบไม่ทัน!
"ชิ!
หลบได้งั้นเรอะ! งั้นลองนี่หน่อยเป็นไงไอ้มนุษย์เบสบอล!!"
ว่าแล้วสโมกกิ้งบอมบ์ก็รัวปาระเบิดออกมาเป็นห่าเป็นฝูงทำให้สึนะต้องกรี๊ดอีกเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้
มาเป็นฝูงอย่างนั้นแล้วหนูจะหลบได้ยังง้าย!!!!!?
"สึนะ
ไหวมั้ย" เด็กหนุ่มลูกร้านขายซูชิถามเมื่อเห็นอาการของเพื่อนที่หลบได้หวุดหวิดเส้นยาแดงผ่าแปดทุกครั้ง
แต่คนที่ตอบกลับไม่ใช่คนที่โดนถาม แต่เป็นคนที่ขว้างระเบิดใส่อยู่ต่างหาก
"ไหวแน่เฟ้ย!
นั่นท่านรุ่นที่ 10 นะไอ้มนุษย์เบสบอล!"
...ผิดกับใจจริงของสึนะที่อยากตะโกนก้องว่า
"หนูไม่ไหวแย้ว" ออกมาให้สาใจ
"หยุดนะ!!!!
โกคุเทระคุง!!!"
สิ้นเสียงของสึนะ
โกคุเทระก็หยุดตามอย่างว่าง่าย
จบแล้วใช่มั้ย?
แต่ไม่ทันไรที่นึกว่ากำลังจะโล่ง
เขาก็เหลือบไปเห็นคุณมือขวากำลังมองมาด้วยแววตาปลื้มปีติ!?
"ท่านรุ่นที่
10...อุตส่าห์เป็นห่วงผมด้วยเหรอครับ"
"อะ..."
"แต่ไม่ต้องเป็นห่วงผมให้หนักใจหรอกนะครับ"
"กะ..โก.."
"เพราะงั้นขอแค่หลบให้พลิ้วๆก็พอแล้วคร้าบบบบ!!!"
ไม่ทันขาดคำห่าระเบิดก็พุ่งตรงมาอีกระลอก!
ที่หนูห่วงน่ะชีวิตหนูเองมากกว่า!!!!
แต่ขณะที่เกมหลบระเบิดกำลังจะดำเนินไปตามปกตินั้น
สายตาของยามาโมโตะที่อ่านทางขาดก็เหลือบไปเห็นระเบิดลูกหนึ่งที่ลอยไปทางสึนะซึ่งเจ้าตัวก็กำลังใช้สมาธิไปกับการหลบระเบิดลูกอื่นอยู่
เรียวขายาวไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งไปช่วยสึนะอย่างไร้ลังเล
แต่...
ไม่ไหว!
ไกลเกินไป!
เพราะงั้นเสียงเท่านั้นที่เร็วกว่า!
"สึนะ!
ระวัง!!!"
เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกก็ปรากฏระเบิดลูกหนึ่งลอยจ่ออยู่ตรงหน้า...
..ทันทีที่สังเกตเห็น
ดวงตาของเด็กหนุ่มก็เบิกกว้าง...
ตูมมมมมมม!!!!!!!!!!!
_______________________________________________________
โกคุเทระมองภาพนั้นด้วยอาการตื่นตะลึง...
ภาพของรุ่นที่ 10
ที่โดนระเบิดเขาเข้าจังๆ...
"รุ่นที่
10 ครับ!!!!"
เด็กหนุ่มร้องลั่นพร้อมกับปราดเข้าไปหาบุคคลที่ห่วงนักห่วงหนาทันที
พบว่ายามาโมโตะได้ประคองสึนะที่บาดเจ็บไว้ ตอนนี้รุ่นที่ 10 ได้หมดสติไป
แขนข้างหนึ่งเป็นแผลจนเลือดท่วม ในขณะที่ส่วนอื่นเป็นแผลถลอกกับแผลจากสะเก็ดระเบิดเล็กน้อย
เห็นอย่างนั้นโกคุเทระจึงได้แต่ร้องไห้สำนึกผิด
"ขอโทษครับ...ผมขอโทษครับท่านรุ่นที่
10 "
"ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า"
"คุณรีบอร์น!?"
สโมกกิ้งบอมบ์มองเจ้าของคำพูดด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้ฉันยิงกระสุนดับเครื่องชนให้เจ้านี่แล้ว
เพราะงั้นเลยหลบมาได้ในระยะที่ถึงโดนก็น้องจิ๊บ"
"ว่าแต่เรารีบพาสึนะไปโรงพยาบาลดีมั้ย"
ยามาโมโตะบอกพลางประคองสึนะขึ้น
"ก็รีบๆสิเฟ้ยไอ้มนุษย์เบสบอล!
เกิดรุ่นที่ 10 เป็นอะไรไป...ฉัน.."
เด็กหนุ่มนักเบสบอลมองเพื่อนมือระเบิดที่บัดนี้ทำหน้าเศร้าอย่างถึงที่สุด
"อย่าทำหน้าอย่างนั้นน่า
นายเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ"
โกคุเทระเงยหน้าขึ้นมองเจ้าคู่กัดช้าๆ
"เพราะงั้นสึนะเองก็..."
ไม่ทันจบประโยค คนที่สำนึกผิดก็เข้ามาช่วยประคองรุ่นที่10
ที่เคารพรักอีกแรง
"อย่ามาพูดน้ำเน่า
รีบพารุ่นที่ 10 ไปหาหมอได้แล้ว"
_________________________________________________________
โกคุเทระและยามาโมโตะนั่งอยู่หน้าห้องไอซียูหลังจากที่ส่งสึนะเข้าไปแล้ว
ตอนนี้รีบอร์นไม่อยู่เพราะกำลังเอาข่าวไปแจ้งแก่แม่ของสึนะ
เด็กหนุ่มทั้งสองนั่งรอด้วยอาการที่ไม่สู้ดีนัก
คนหนึ่งทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ตลอดเวลา
ส่วนอีกคนหนึ่งก็นั่งนิ่งเฉยจนเกิดบรรยากาศกดดัน
รุ่นที่ 10 บาดเจ็บเพราะเรา...
เด็กหนุ่มตำแหน่งมือขวาคิดพลางกุมมือตัวเองแน่น
งี่เง่า!
เรามันงี่เง่า!
แล้วอย่างนี้จะมีหน้าเป็นมือขวาของท่านรุ่นที่ 10 ได้ยังไง
ถึงจะไม่สบอารมณ์
แต่บางทีหมอนั่นอาจเหมาะสมกว่าเขาก็ได้...ตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่ 10
ที่เขาภาคภูมิ
แล้วจะยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้โกคุเทระ
ฮายาโตะ? นายยังมีหน้ายืนอยู่จุดที่ใกล้เคียงกับท่านรุ่นที่ 10
ที่เคารพรักอยู่อีกเหรอ?
...ไม่...ไม่เลยสักนิด...คนอย่างนาย...
คิดถึงจุดนี้มือที่กุมไว้อยู่แล้วก็ยิ่งกุมแน่น
ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเริ่มสติแตกแล้ววิ่งออกไปทั้งๆอย่างนั้น
สวนทางกันกับเบียงกี้
รีบอร์น และแม่ของสึนะที่เพิ่งมา
"ฮายาโตะ?"
เบียงกี้มองตามน้องชายตัวเองไปด้วยความสงสัยและทำท่าจะตามไป
แต่ก็ถูกมือมือหนึ่งรั้งไว้
"ไม่เป็นไรครับพี่เบียงกี้
เดี๋ยวผมไปตามโกคุเทระให้เอง" ว่าแล้วยามาโมโตะ
ทาเคชิก็อาศัยฝีเท้าที่รวดเร็ววิ่งตามไปท่ามกลางความสงสัยเล็กๆในใจของเบียงกี้และคุณแม่ของสึนะ
_________________________________________________________
ครืนนนนนนนนนน
เด็กหนุ่มผู้วิ่งออกมาจากโรงพยาบาลเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนพรำ
ลมแรงพัดไหวทำให้ต้นไม้เอนตัวไปตามแรงลม สภาพอากาศตอนนี้ไม่สู้ดีนัก
ทั้งฟ้าครึ้ม
ลมแรง ฝนตก ฟ้าร้อง ทำให้ไม่ค่อยมีคนออกมาเดินข้างนอกอย่างปกติที่เคยเป็น
สายฝนชโลมอาบทั่วตัวของโกคุเทระจนเปียกปอน
เด็กหนุ่มกอดตัวเองแน่น
หนาว....
ทันทีที่ฝนเม็ดหนึ่งหยดแหมะลงบนใบหน้า
เขาก็เงยขึ้นมองท้องฟ้าที่อึมครึม
ท้องนภาที่หมองมัว
มีสายฟ้าฟาดเป็นระยะๆ ก็เหมือนกับรุ่นที่ 10 ที่บาดเจ็บเพราะเขา
สายลมที่พัดไหวให้ความหนาวเหน็บ
ก็เป็นตัวเขาเองที่รู้สึกผิดเหลือจะบรรยาย
แล้วสายฝนที่ทำให้ความเหน็บหนาวทิ่มแทงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณอยู่นี่...ก็คงเป็นหมอนั่น...เป็นหมอนั่นที่คงจะคอยซ้ำเติมเขาทีหลัง...
หนาว...หนาวนัก...
เด็กหนุ่มกระชับอ้อมกอดตัวเองแน่น
ก่อนร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้
แต่สัมผัสหนึ่งข้างกายก็ทำให้ความหนาวที่มีอยู่มลายไปสิ้น...อ้อมอกของไอ้มนุษย์เบสบอลที่เขานึกเกลียดนักเกลียดหนา
"มายืนตากฝนแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกโกคุเทระ"
มือร้อนยกขึ้นปาดน้ำที่เปรอะอยู่ตามหน้าของเขา
ในขณะที่ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มอบอุ่นราวแสงอาทิตย์ให้
เห็นแค่นั้นเขาก็นึกหมั่นไส้จนต้องผลักออก!
"อย่ามาตีสนิทนะเฟ้ย!"
"อย่าเพิ่งโวยวายน่า
ตอนนี้รีบกลับก่อนเถอะ ทุกคนเขาเป็นห่วงนะ"
จะให้เขากลับไปในจุดที่ไม่ควรจะยืนอยู่อย่างนั้นเหรอ...
ตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่ 10...
คนที่ทำให้บอสบาดเจ็บอย่างเขาน่ะเหรอจะมีหน้าเป็นมือขวาอยู่ได้
ตอนนี้หากโดนลดตำแหน่งไปเป็นติ่งหูเขาก็คงยอม
"ฉัน..."
"ยืนอยู่ตรงนี้มีแต่จะเปียกมากขึ้นนะ
ไปหาที่หลบหน่อยเป็นไง"
ไม่ว่าจุดประสงค์ของประโยคนี้จะพูดขึ้นเพื่ออะไรก็ตาม
แต่เขาคิดว่าหมอนี่กำลังจะบอกว่าขืนเขายังมัวแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้อะไร
สู้หาที่ๆสงบๆไว้พักใจจะดีกว่า
ก็คิดแล้วว่าแกมันไม่ได้โง่...ยามาโมโตะ
ทาเคชิ
ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็เดินตามเพื่อนนักเบสบอลไปหาที่หลบฝนอย่างว่าง่าย
ยามาโมโตะพามาที่ป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้ๆแห่งหนึ่ง
ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งลงที่ศาลารอรถ
"หนาวมั้ย"
คนที่เขาเกลียดนักหนาถามด้วยความเป็นห่วง
"เรื่อง"
แต่ทั้งที่ตอบกลับไปแบบนั้น
คนตรงหน้าก็ยังแย้มรอยยิ้มอารมณ์ดีอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างไสว
"เสื้อเปียกๆน่ะถอดออกเถอะ
เดี๋ยวจะเป็นปอดบวม"
"อย่ามายุ่งนะไอ้มนุษย์เบสบอล"
"ก็ว่าแล้วว่านายต้องพูดแบบนี้"
ฉับพลันมือหนาก็เป็นฝ่ายถอดเสื้อเขาออกซะเอง!
โกคุเทระรีบถีบออกพร้อมร้องลั่น ก่อนใส่เสื้อกลับเข้าไปดังเดิม
"บัดซบ!
อย่าเอาเสนียดมาติดตัวฉันนะเฟ้ย!"
"เพื่อนเป็นห่วงเพื่อนแล้วมันเป็นเสนียดที่ตรงไหน"
ได้ยินประโยคนี้เข้าเขาก็ถึงกับสะอึกอึ้ก
"เสนียดตรงที่ไอ้บ้าคนนั้นมันเป็นแกไงล่ะ
ไอ้สวะเบสบอล!"
คราวนี้เป็นฝ่ายยามาโมโตะบ้างที่ต้องอึ้งค้างกับคำพูดของอีกฝ่าย
"ทีนี้ก็สาใจแกแล้วใช่มั้ยล่ะ!
ตำแหน่งมือขวาของรุ่นที่ 10 แกจะได้เอาไปครองสมใจ!"
"แล้วนายล่ะ?"
โกคุเทระนิ่งค้าง
"ถ้าฉันได้ตำแหน่งมือขวาของสึนะแล้วนายล่ะจะเป็นอะไร"
"ฉัน..."
เด็กหนุ่มทวนก่อนจะทำสีหน้ากังวล พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มปริ่มออกมาอีกระลอก "อะไรก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!
ก็ฉันเป็นคนทำให้รุ่นที่ 10..."
"เวลามีเรื่องกันถ้าจะต้องมีฝ่ายบาดเจ็บก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่รึไง"
"แต่นั่น...รุ่นที่
10.."
"ทีตอนนายไปตีคนอื่นจนปางตายยังไม่เป็นแบบนี้เลย"
"แหงล่ะ!
ก็รุ่นที่ 10 เป็นคนพิเศษนี่!"
เด็กหนุ่มร้อง ในขณะที่ยามาโมโตะกระเถิบเข้าใกล้ยิ่งขึ้น
"คนพิเศษน่ะ
หมายความว่าไม่ว่ายังไงก็อยากให้มีความสุขใช่มั้ย"
"แหงสิ!"
"ก็แล้วนายคิดว่าถ้าสึนะเห็นนายโทษตัวเองอยู่แบบนี้แล้วจะมีความสุขอย่างนั้นเหรอ"
เท่านั้นโกคุเทระก็มองอีกฝ่ายตาค้างก่อนจะเหมือนเริ่มคิดอะไรได้
"ฉัน...ฉัน..."
แล้วเด็กหนุ่มมือระเบิดก็ได้รับอ้อมอกอันแสนอบอุ่นจากเพื่อนนักเบสบอล
"เอาเวลาที่นั่งโทษตัวเองอยู่นี่ไปคิดหาวิธีทำให้สึนะมีความสุขดีกว่านะ"
อุ่น...อุ่นเหลือเกิน...
ถึงตอนนี้ฉันถึงได้รู้...ว่านายไม่ใช่สายฝนเย็นเฉียบที่คอยซ้ำเติมเพิ่มความหนาวเหน็บ
แต่เป็นสายฝนอันอบอุ่นที่คอยเยียวยา
อ้อมกอดที่อุ่นเหมือนอกแม่ รอยยิ้มที่อบอุ่นอ่อนโยนราวกับแสงอาทิตย์
อุ่น...อุ่นมาก..อุ่นเหลือเกิน
โกคุเทระกระชับอ้อมกอดอีกฝ่ายแน่น
"ขอบใจ
ไอ้มนุษย์เบสบอล"
__________________________________________________________
"รุ่นที่
10 คร้าบ! แอปเปิ้ล" โกคุเทระร้องอารมณ์ดีพลางยื่นแอปเปิ้ลให้รุ่นที่
10 ที่รักนักรักหนา
"อะ...อออ่อนโออุ๊เออ๊ะอุง..."
(พะ..พอก่อนโกคุเทระคุง)
สึนะเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากเพราะบัดนี้มีทั้งผลไม้และของเยี่ยมไข้ยัดเยียดเบียดเสียดกันอยู่ในปากเล็กๆนั่น
"พอก่อนเถอะค่ะคุณโกคุเทระ
เดี๋ยวคุณสึนะก็อาหารติดคอตายพอดี" ฮารุเอ่ยบอกอย่างเป็นห่วง
ตอนนี้อาการของสึนะพ้นขีดอันตรายแล้ว
แต่ถ้าจะให้บอกต้องบอกว่าดีขึ้นมาก
บาดแผลต่างๆเริ่มหายเป็นปกติรวมทั้งแขนนั่นที่อีกหน่อยก็จะกลับมาเคลื่อนไหวได้ดีดังเดิม
อาจเป็นเพราะหลายวันที่ผ่านมานี้ทุกคนคอยดูแลประคบประหงมเขาอย่างดีโดยเฉพาะโกคุเทระคุงที่ดูเหมือนจะเอาใจใส่มากกว่าใครเพื่อน
ทั้งยังออกปากขอโทษขอโพยตั้งหลายครั้งทั้งที่เขาบอกไปหลายรอบแล้วว่าไม่เป็นไร
"เอามาให้คุณแรมโบ้กินมั่งเซ่!
ป้อนแต่สึนะอยู่นั่นล่ะ"
เด็กน้อยเขาวัวที่นั่งอยู่ใกล้ๆฮารุเริ่มโวย
ในขณะที่โกคุเทระทนไม่ไหวต้องถีบเด็กน้อยกระเด็น
"คุณโกคุเทระคะ!
บอกแล้วไงว่าห้ามรังแกเด็ก!" ฮารุออกปากพร้อมกับกอดแรมโบ้ไว้แนบอก
ในขณะที่เด็กน้อยกวนบาทาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาอย่างไม่กลัวตาย
"แต่ซาวาดะคุงปลอดภัยก็ดีแล้วนะจ๊ะ ใช่มั้ยอี้ผิงจัง"
เคียวโกะเอ่ยพลางยิ้มหวานทำเอาสึนะหน้าแดง
ซึ่งอี้ผิงก็พยักหน้าตอบกลับหงึกหงัก
"ก็แหงล่ะ
หมอนี่มันแกร่งสุดหูรูด!" เรียวเฮว่าบ้าง
"เนอะสึนะ"
วองโกเล่รุ่นที่ 10 ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ยามาโมโตะลูบหัวเขาอย่างเอ็นดูพลางยิ้ม
"เดี๋ยวออกจากโรง'บาลฉันจะเลี้ยงซูชินายให้หนำใจเลย"
"พาคุณแรมโบ้ไปด้วยเซ่!"
แต่เท่านั้นเด็กน้อยชุดวัวก็ต้องลงไปนอนวัดพื้นด้วยแรงฟาดจากใครบางคน
"อย่าพูดมาก
รำคาญ!"
รีบอร์นใช้ส้อมจิ้มฉึกไปที่แรมโบ้เป็นของแถมจนเจ้าตัวต้องร้องจ๊าก "แต่อึดขนาดนี้ในฐานะวองโกเล่ก็พอใช้ได้"
ก็ท่านถีบผมไปร่วมวงเองไม่ใช่เหรอคร้าบ!?
แล้วไอ้ห้องพาบาลที่เล็กแค่นี้แต่มีคนอัดอยู่ตั้งมากมายนี่มันคืออะร้ายยยย!?
"ช่างเถอะ
ว่าแต่ตอนนี้มากินอาหารที่ฉันทำก่อน" เบียงกี้ตัดบท
พร้อมกับชูถาดอาหารที่มีไอแปลกๆพร้อมกับกลิ่นอันน่าพิศวงขึ้นมา
"แม่กับเบียงกี้จังช่วยกันทำเต็มที่เลยนะจ๊ะสึนะ"
คุณแม่ยังสาวบอกพลางยิ้มอย่างภูมิใจ
จะให้หนูกินไอ้เนี่ยน่ะนะ!?
แล้วเด็จแม่ไปฝึกวิชา poison cooking กับเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่!?
แต่ขณะที่สึนะกำลังอึ้งค้างกับอาหารของเบียงกี้
เสียงของโกคุเทระที่กลับมาพูดจริงจังหลังจากโวยเพราะเจออาเจ๊เข้า ก็ทำให้เขาหันไปมอง
"เอ่อ...รุ่นที่
10 ครับ..."
"หือ?
มีอะไรเหรอโกคุเทระคุง"
"ผม...ยังเป็นมือขวาของท่านอยู่รึเปล่า"
ได้ยินคำถามนั้นสึนะก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
"ก็ตำแหน่งประจำของนายไม่ใช่เหรอโกคุเทระคุง"
แล้วโกคุเทระ ฮายาโตะก็โผเข้ากอดบุคคลที่เคารพรักแน่น
"อ๊ากกก
เบา!! เจ็บ!" สึนะร้องจ๊ากซึ่งเจ้าคนที่โผกอดเขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกง่ายๆ
ในขณะที่ยามาโมโตะหัวเราะร่วน
"เหอะ"
โกคุเทระแสยะปากอย่างคนหมั่นไส้ ก่อนส่งสายตา
...สายตาที่ยามาโมโตะตีความได้ว่า
"ขอบใจเฟ้ย! ไอ้มนุษย์เบสบอล!"
END
ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ เม้นตืได้ตามสบายเลยนะคะ แล้วเจอกันค่า
